W dotychczasowych krajowych normach dotyczących betonu ich układ tematyczny był taki, że około 60% jej treści stanowiły określenia i definicje pojęć i cech, metody badań oraz zalecenia technologiczno-materiałowe prawidłowego wytwarzania mieszanki betonowej. Pozostała treść zawierała wymagania i ograniczenia oraz ogólne zasady kontroli jakości betonu.
Taka „przyjazna dla użytkownika” koncepcja czyniła z normy jednolity zapis postępowania technologicznego, począwszy od doboru składników, przez projektowanie, wykonanie, aż do kontroli cech. Oczywiście, zakres pojęciowy i poziom ilościowy zaleceń był adekwatny do poziomu rozwoju technologii betonu w czasie, w którym norma się ukazywała.
W normie PN-EN 206-1 przyjęto układ, w którym jedną czwartą objętości zajmują określenia i definicje, natomiast pozostała część dotyczy wymagań i ograniczeń oraz oceny zgodności. (…) Pomija ona całkowicie części dotyczące procedur, metod i sprzętu do badań mieszanki betonowej i betonu, odsyłając do norm uzupełniających, natomiast bardzo szeroko rozbudowuje problematykę trwałości i zapewnienia jakości betonu [15].
Zakres normy PN-EN 206-1:2003 jest bardzo szeroki i obejmuje beton wykonywany na placu budowy, beton towarowy, a także beton produkowany w wytwórni elementów prefabrykowanych. Beton ten może być używany do konstrukcji wytwarzanych na placu budowy, do elementów prefabrykowanych i do konstrukcji prefabrykowanych.
Bezpieczeństwo użytkowania konstrukcji z betonu zależy w dużym stopniu od jakości i stabilności cech betonu. Cechy techniczne tego kompozytu są projektowane ze względu na warunki użytkowania – obciążenia i oddziaływania środowiskowe. Materiał ten jest wytwarzany z reguły w dużej ilości na placu budowy bądź dostarczany przez producenta (beton towarowy) na miejsce budowy i wbudowywany często w bardzo zróżnicowanych warunkach. W związku z powyższym norma ujmuje następujące główne zagadnienia:
zdefiniowanie stosowanych pojęć i symboli (dla umożliwienia jednoznacznego
porozumienia stron),
wymagania, ograniczenia lub zalecenia dotyczące właściwości betonu, jego składu
oraz rodzaju i cech technicznych składników,
zalecenia i ograniczenia zapewniające prawidłowość procesu wytwarzania i wbudowywania,
zasady, metody i kryteria oceny osiągnięcia przez beton zgodnych z założeniami
właściwości użytkowych.
Norma reguluje zasady współpracy – ustala podział odpowiedzialności pomiędzy specyfikującym a producentem (betonu) i wykonawcą (konstrukcji lub elementu). Specyfikacja obejmuje wszystkie istotne wymagania dotyczące właściwości betonu w relacji do warunków transportu, układania, zagęszczania, pielęgnacji, a także warunków zbrojenia i co najważniejsze warunków użytkowania.
Układ normy jest przyporządkowany słowom kluczowym zawartym w jej tytule: Beton: wymagania, właściwości, produkcja i zgodność. Główne zagadnienia zostały pogrupowane w 10 rozdziałów zatytułowanych:
zakres normy,
powołania normatywne,
definicje, symbole i skróty,
klasyfikacja,
wymagania dotyczące betonu i metody sprawdzania,
specyfikacja betonu,
dostawa mieszanki betonowej,
kontrola zgodności i kryteria zgodności,
kontrola produkcji,
ocena zgodności.
Ponadto, dodano jednozdaniowy rozdział 11 określający formę zapisu betonu projektowanego w postaci skróconej. Do normy dołączono 10 załączników, wśród nich trzy pierwsze mają charakter normatywny. Pozostałe załączniki mają charakter informacyjny [29].