Zaprawy do konstrukcji murowych Wymagania Część 2: Zaprawy murarskie.
Norma określa wymogi stawiane zaprawom murarskim stosowanym jako spoiny poziome i pionowe (poprzeczne i wzdłużne) wykonywane w czasie murowania i podczas spoinowania murów już istniejących (wypełnianie i wygładzanie spoin murów licowych), w zakresie tynkowanych i nie tynkowanych ścian nośnych i działowych w obiektach budowlanych i inżynieryjnych.
Przy opracowywaniu normy dotyczącej zastosowania produktu uwzględnia się tylko jego właściwości. Proces produkcyjny uwzględnia się tylko wtedy, jeśli jest to konieczne do opisania właściwości produktu.
W przypadku zapraw świeżych niezwiązanych poniższa norma określa wartości następujących właściwości: żywotność, zawartość chlorków, stopień napowietrzenia i gęstość; dla zapraw związanych wytrzymałość na ściskanie, wytrzymałość na odrywanie, trwałość, ochrona cieplna oraz czas korekty (dla zapraw cienkowarstwowych) oraz ciężar objętościowy.
Wszystkie właściwości określa się na podstawie procedur badawczych, opisanych w odrębnych normach europejskich.
Wartości te stanowią podstawę oceny zgodności produktu z poniższą norma europejską.
Wymagania dotyczące oznakowania produktów objętych niniejszą normą są również zawarte w tym dokumencie.
Norma ta dotyczy zapraw murarskich zgodnie z ustępem 3, za wyjątkiem zapraw sporządzanych na budowie.
Norma ta lub jej części wraz z krajowymi przepisami wykonawczymi i normami mogą być zastosowane do zapraw sporządzanych na budowie [22].
Ogólna koncepcja i układ norm
Każda z dwu norm z serii EN 988 rozpoczyna się od krótkiego wprowadzenia, przedstawienia zakresu niniejszej normy i powołań normatywnych. Są to publikacje, których ustalenia zawarte są w niniejszej normie i na które norma ta się powołuje, ponieważ m.in. wszystkie właściwości określa się na podstawie procedur badawczych, opisanych w odrębnych normach europejskich. Kolejne części to: definicje, terminy i skróty oraz wymagania stawiane zaprawom świeżym i stwardniałym.