W chwili obecnej istnieją nowe normy europejskie o statusie norm krajowych stanowiące serię norm EN 998, składające się z dwu norm o zaprawach:
PN-EN 998-1 Wymagania dotyczące zapraw do murów. Część 1: Zaprawa tynkarska
PrEN 998-2 Zaprawy do konstrukcji murowych. Wymagania. Część 2: Zaprawy murarskie
998-1 Wymagania dotyczące zapraw do murów Część 1: Zaprawa tynkarska.
Niniejsza norma europejska ma zastosowanie do zapraw tynkarskich wytwarzanych w zakładzie, których podstawą są spoiwa nieorganiczne, przewidzianych do zastosowania zewnętrznego i wewnętrznego na ścianach, ścianach szczelinowych, słupach, ścianach działowych.
Norma nie obejmuje zapraw, w których głównym aktywnym czynnikiem wiążącym jest spoiwo siarczanowo-wapniowe (gipsowe).
Spoiwo siarczanowo-wapniowe może być stosowane jako dodatkowe spoiwo razem z wapnem powietrznym. Jeżeli wapno powietrzne jest podstawowym aktywnym środkiem wiążącym, zaprawa tynkarska zostaje objęta zakresem niniejszej normy. Jeżeli spoiwo siarczanowo-wapniowe jest podstawowym aktywnym środkiem wiążącym, zaprawa zostaje objęta normą EN 13279. klasyfikacja jest przeprowadzana przez producenta zaprawy.
Zaprawy o specjalnych właściwościach dotyczących odporności na ogień i izolacyjności akustycznej, zaprawy przeznaczone do napraw struktury konstrukcji i wykończenia powierzchni elementów budowlanych takich jak materiały do gładzenia lub wyrównywania, farby, powłoki, organiczne cienkowarstwowe tynki i elementy prefabrykowane (np. okładziny tynkowe) nie są objęte niniejszą normą.
Niniejsza norma obejmuje zaprawy tynkarskie zdefiniowane w odpowiednim rozdziale normy z wyjątkiem zapraw tynkarskich wytwarzanych na miejscu budowy, jednakże niniejsza norma lub poszczególne części niniejszej normy mogą być stosowane w połączeniu z krajowymi zasadami stosowania i specyfikacjami technicznymi również do zapraw wytwarzanych na miejscu budowy [21].