Punktem zwrotnym stało się słynne orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości z 1979 r. w sprawie znanej jako Cassis de Dijon. Uznano tam, iż produkt wytworzony i raz wprowadzony na rynek zgodnie z prawem jednego z krajów WE winien w zasadzie być dopuszczony na rynek każdego innego kraju członkowskiego. Uzupełnieniem wspomnianego orzeczenia stała się dyrektywa 83/189 w sprawie obligatoryjnej procedury notyfikowania informacji o normach i przepisach technicznych.Określono tam główne linie polityki wspólnotowej i współpracy państw członkowskich w tej dziedzinie. Administrowanie wspólnotowymi procedurami standaryzacyjnymi powierzono trzem instytucjom: Europejskiemu Komitetowi Standaryzacji (CEN), Europejskiemu Komitetowi Standaryzacji Elektrotechnicznej (CENELEC) oraz Europejskiemu Instytutowi Norm Telekomunikacyjnych (ETSI). Nie posiadają one jednak wyłączności w zakresie opracowywania norm. Te ostatnie mogą być bowiem tworzone także przez inne instytucje normalizacyjne wskazane przez Komisję Europejską i zaopatrzone przez nią w odpowiednie wytyczne. W takim jednak przypadku opracowane tam rozwiązania winny uzyskać aprobatę CEN lub CENELEC lub obu tych instytucji łącznie, stosownie do przedmiotu dyrektywy. W ramach tych procedur Komisja Europejska – po konsultacjach z wspólnotowym Komitetem Norm i Przepisów Technicznych – udziela mandatu wymienionym wyżej instytucjom normalizacyjnym do opracowania normy europejskiej dla potrzeb UE, ze zwróceniem szczególnej uwagi na zasadnicze wymagania bezpieczeństwa stawiane takiej normie.
Unijne przepisy techniczne podlegają nieustannej ewolucji, wynikającej z ich kluczowego znaczenia dla obrotu towarowego. O skali problemu świadczy fakt, iż w ostatnich latach łączna liczba nowych inicjatyw normalizacyjnych podejmowanych corocznie przez indywidualne kraje Unii oscyluje wokół 1.600, a niewiele mniejsza jest ilość prac inicjowanych na szczeblu międzynarodowym. Szczególnie aktywne są w tej dziedzinie Francja i Niemcy. Relatywnie największa ilość notyfikowanych norm przypada na przemysł lotniczy i kosmiczny, a następnie chemię, przetwórstwo żywności i małe narzędzia mechaniczne.
Jedną z istotnych niedawnych zmian jest wprowadzenie w 1998 r. dyrektywy 98/34/EEC. Jej treścią są nowe uregulowania procedur wymiany informacji dotyczących projektów nowych norm technicznych opracowywanych w krajach członkowskich. Dyrektywa ta formalnie zastąpiła dyrektywę 83/189/EEC, która – jak już wyjaśniono – była fundamentem współpracy między członkami ówczesnej EWG w procesie tworzenia systemu oceny zgodności. Przepisy zawarte w akcie 98/34/EEC wpisują się w ten sam cel generalny, natomiast rozwijają, aktualizują, a zwłaszcza upraszczają procedurę przepływu informacji standaryzacyjnych między rządami krajów członkowskich, a kompetentnymi instytucjami UE, w tym zwłaszcza organizacjami normalizacyjnymi [34].