AVC - Strona główna

Tkaniny pościelowe

Administrator — Sun, 13 Mar 2011 15:18:37 +0000

Wśród nas żyją różni ludzie, którzy mają wielorakie zainteresowania. Dla tych, którzy są wiecznie zmęczeni najbardziej lubianym zajęciem jest spanie. Aby to spanie było wygodne niezbędne do tego są tkaniny pościelowe. W dzisiejszych czasach wszyscy posiadamy komfort spania, gdyż tkaniny pościelowe są ogólnodostępne na rynku. Możemy je zakupić w dowolnym sklepie, który sprzedaje pościel. W przeszłości ludzie nie mieli takiego wyboru i najczęściej wtedy szyto takie tkaniny pościelowe. Obecnie tkaniny pościelowe nie są towarem, którego brakuje na rynku i w każdy dzień możemy sobie je zakupić. Najczęściej możemy tkaniny pościelowe zakupić w zestawach. Owe zestawy są bardzo popularne, gdyż posiadają jedną poszewkę na kołdrę oraz dwie poszewki na poduszki. Poza tym wachlarz wzorów i kolorów jest bardzo ogromny i każdy może wybrać to dla siebie co mu najbardziej pasuje. Tkaniny pościelowe mogą również wzbogacać nasze pomieszczenie jeśli chodzi o sypialnie. Poza tym tkaniny pościelowe możemy dobrać w taki sposób, ze będą pasowały do barwy naszych ścian przez co będą wzbogacać walor estetyczny naszego pokoju.

Zmiany w normach stosowanych do betonów cz.II

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 17:47:23 +0000

W dotychczasowych krajowych normach dotyczących betonu ich układ tematyczny był taki, że około 60% jej treści stanowiły określenia i definicje pojęć i cech, metody badań oraz zalecenia technologiczno-materiałowe prawidłowego wytwarzania mieszanki betonowej. Pozostała treść zawierała wymagania i ograniczenia oraz ogólne zasady kontroli jakości betonu.
Taka „przyjazna dla użytkownika” koncepcja czyniła z normy jednolity zapis postępowania technologicznego, począwszy od doboru składników, przez projektowanie, wykonanie, aż do kontroli cech. Oczywiście, zakres pojęciowy i poziom ilościowy zaleceń był adekwatny do poziomu rozwoju technologii betonu w czasie, w którym norma się ukazywała.
W normie PN-EN 206-1 przyjęto układ, w którym jedną czwartą objętości zajmują określenia i definicje, natomiast pozostała część dotyczy wymagań i ograniczeń oraz oceny zgodności. (…) Pomija ona całkowicie części dotyczące procedur, metod i sprzętu do badań mieszanki betonowej i betonu, odsyłając do norm uzupełniających, natomiast bardzo szeroko rozbudowuje problematykę trwałości i zapewnienia jakości betonu [15].
Zakres normy PN-EN 206-1:2003 jest bardzo szeroki i obejmuje beton wykonywany na placu budowy, beton towarowy, a także beton produkowany w wytwórni elementów prefabrykowanych. Beton ten może być używany do konstrukcji wytwarzanych na placu budowy, do elementów prefabrykowanych i do konstrukcji prefabrykowanych.
Bezpieczeństwo użytkowania konstrukcji z betonu zależy w dużym stopniu od jakości i stabilności cech betonu. Cechy techniczne tego kompozytu są projektowane ze względu na warunki użytkowania – obciążenia i oddziaływania środowiskowe. Materiał ten jest wytwarzany z reguły w dużej ilości na placu budowy bądź dostarczany przez producenta (beton towarowy) na miejsce budowy i wbudowywany często w bardzo zróżnicowanych warunkach. W związku z powyższym norma ujmuje następujące główne zagadnienia:

zdefiniowanie stosowanych pojęć i symboli (dla umożliwienia jednoznacznego
porozumienia stron),
wymagania, ograniczenia lub zalecenia dotyczące właściwości betonu, jego składu
oraz rodzaju i cech technicznych składników,
zalecenia i ograniczenia zapewniające prawidłowość procesu wytwarzania i wbudowywania,
zasady, metody i kryteria oceny osiągnięcia przez beton zgodnych z założeniami
właściwości użytkowych.

Norma reguluje zasady współpracy – ustala podział odpowiedzialności pomiędzy specyfikującym a producentem (betonu) i wykonawcą (konstrukcji lub elementu). Specyfikacja obejmuje wszystkie istotne wymagania dotyczące właściwości betonu w relacji do warunków transportu, układania, zagęszczania, pielęgnacji, a także warunków zbrojenia i co najważniejsze warunków użytkowania.
Układ normy jest przyporządkowany słowom kluczowym zawartym w jej tytule: Beton: wymagania, właściwości, produkcja i zgodność. Główne zagadnienia zostały pogrupowane w 10 rozdziałów zatytułowanych:

zakres normy,
powołania normatywne,
definicje, symbole i skróty,
klasyfikacja,
wymagania dotyczące betonu i metody sprawdzania,
specyfikacja betonu,
dostawa mieszanki betonowej,
kontrola zgodności i kryteria zgodności,
kontrola produkcji,
ocena zgodności.

Ponadto, dodano jednozdaniowy rozdział 11 określający formę zapisu betonu projektowanego w postaci skróconej. Do normy dołączono 10 załączników, wśród nich trzy pierwsze mają charakter normatywny. Pozostałe załączniki mają charakter informacyjny [29].

Zasadnicze zmiany w nowej normie do betonu

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 17:47:01 +0000

Klasyfikacja wytrzymałościowa betonów.
Nowa norma przyjmuje odmienną, znacznie rozszerzoną w stosunku do dotychczas obowiązujących, konstrukcyjną systematykę wytrzymałościową betonu, obejmującą obok betonów zwykłych także betony ciężkie i lekkie, wg której:
beton zwykły – beton o gęstości w stanie suchym większej niż 2000 kg/m3, ale nie przekraczającej 2600 kg/m3,
beton lekki – beton o gęstości w stanie suchym nie mniejszej niż 800 kg/m3 i nie większej niż 2000 kg/m3. Beton ten jest produkowany z zastosowaniem wyłącznie lub częściowo z kruszywa lekkiego,
beton ciężki – beton o gęstości w stanie suchym większej niż 2600 kg/m3.
beton wysokiej wytrzymałości – beton klasy wytrzymałości na ściskanie wyższej niż C50/60 w przypadkach betonu zwykłego lub betonu ciężkiego i beton klasy wytrzymałości na ściskanie wyższej niż LC50/55 w przypadku betonu lekkiego [12].

Nowa norma wprowadza, odmienne od dotychczas przyjętych, zarówno w normie „betonowej” PN-88/B-06250, jak i w normie „konstrukcyjnej” PN-B-03264:2002 oznakowania klas wytrzymałości na ściskanie betonu. W PN-EN 206-1: 2003 zintegrowano notację klas wytrzymałości dla betonów zwykłych i ciężkich. Za podstawę klasyfikacji według wytrzymałości na ściskanie betonów lekkich, zwykłych i ciężkich przyjęto wytrzymałość charakterystyczną, fck, odmiennie niż w poprzedniej PN-88/B-06250, a także w „konstrukcyjnej” PN-B-03264:2002, gdzie podstawę stanowi wytrzymałość gwarantowana, fcG . Wytrzymałość należy określać na podstawie badań próbek walcowych o średnicy 150 mm i wysokości 300 mm (fck ,) lub próbek sześciennych o boku 150 mm (fck cube), zgodnych z PN-EN 12390-1, w 28 dniu dojrzewania – pielęgnowanych zgodnie z PN-EN 12390-2.
Zgodnie z PN-B-03264:2002
fck=0,8fGck,cube
Klasa wytrzymałości na ściskanie w PN-EN 206-1:2003 jest oznaczana:
- dla betonów zwykłych i ciężkich symbolem:
C fck,cyl / fck,cube
na przykład C 35/40 oznacza: fck,cyl = 35 MPa, fck,cube = 40 MPa
- dla betonów lekkich symbolem:
LC fck,cyl / fck,cube
na przykład LC 20/22 oznacza: fck,cyl = 20 MPa, fck,cube = 22 MPa [29].
W przypadku betonów lekkich (LC) norma wprowadza nowy ich podział według gęstości, stosując oddzielny symbol D. Zgodnie z definicją kruszywowych betonów lekkich zakres gęstości obejmuje przedział od 800 do 2000 kg/m3, który podzielono na 6 klas (tabl. 4). Metodykę wyznaczania gęstości określa norma PN-EN 12390-7. [15].
Nowością w stosunku do PN-88/B-06250, ale już wcześniej zasygnalizowaną w postanowieniach PN-B-03264:2002, jest obszerne zalecenie dotyczące wartości granicznych składu i klasy wytrzymałości na ściskanie w zależności od klasy ekspozycji środowiskowej. Rzetelne i dogłębne potraktowanie problemu zapewnienia trwałości jest cechą charakterystyczną normy [29].

Mieszanka betonowa

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 17:46:39 +0000

Mieszanka betonowa
Innym przypadkiem, który może stanowić powód niejednoznaczności, jest wprowadzenie czterech równorzędnych metod pomiaru konsystencji, spośród których dwie nie były dotychczas w Polsce stosowane. Są to metody stopnia zagęszczenia (C) oraz rozpływu (F). Pozostałe dwie to znane od dawna normowe metody pomiaru konsystencji: stożka opadowego (S) i Ve-be (V).
Przy stosowaniu obu nowych metod pomiaru konsystencji (…)pomocne mogą okazać równania.
W świetle wyników badań zależność korelacyjna pomiędzy pomiarem konsystencji metodą stożka opadowego (S) i metodą rozpływu (F) przyjmuje postać:
F = 1,14 · S + 315,95
Zależność pomiędzy stożkiem opadowym (S) a stopniem zagęszczenia (C) określa wzór:
C = 1,41 -0,071 · In · S
Obydwie zależności charakteryzują się stosunkowo wysokimi współczynnikami ścisłości korelacyjnej r > 0,87.
Ustalono w badaniach szacunkowe przedziały wartości mierzonych za pomocą trzech metod i odniesionych do powszechnie dotychczas stosowanych w kraju nazw konsystencji, z uzupełnieniem o konsystencję bardzo ciekłą.
W nowej normie szczególny nacisk położony jest na jednoznaczność podziału odpowiedzialności za jakość pomiędzy specyfikującym (zamawiającym), producentem i wbudowującym beton. Rozbudowane są te jej części, w których zostały uściślone zadania każdego z trzech uczestników całego procesu realizacyjnego, jednak ze szczególnym rozwinięciem fazy produkcji betonu.
Koncepcja normy jest ukierunkowana przede wszystkim na producenta i to producenta wytwarzającego beton towarowy w sposób przemysłowy. W związku z tym wiele elementów, wprowadzonych pojęć i procedur ma charakter wąsko specjalistyczny. Zasadność wprowadzonych niektórych pojęć jest dyskusyjna i być może przedwczesna. Mając na względzie pojmowanie normy dotyczącej betonu przyjęte w naszym kraju jako normy uniwersalnej, dostępnej i zrozumiałej dla wszystkich uczestników procesu tworzenia konstrukcji z betonu, można przewidywać, że nastąpi przygotowanie odpowiednich postanowień krajowych [15].

Wymagania dotyczące zapraw do murów cz.I

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 17:46:16 +0000

W chwili obecnej istnieją nowe normy europejskie o statusie norm krajowych stanowiące serię norm EN 998, składające się z dwu norm o zaprawach:
PN-EN 998-1 Wymagania dotyczące zapraw do murów. Część 1: Zaprawa tynkarska
PrEN 998-2 Zaprawy do konstrukcji murowych. Wymagania. Część 2: Zaprawy murarskie
998-1 Wymagania dotyczące zapraw do murów Część 1: Zaprawa tynkarska.
Niniejsza norma europejska ma zastosowanie do zapraw tynkarskich wytwarzanych w zakładzie, których podstawą są spoiwa nieorganiczne, przewidzianych do zastosowania zewnętrznego i wewnętrznego na ścianach, ścianach szczelinowych, słupach, ścianach działowych.
Norma nie obejmuje zapraw, w których głównym aktywnym czynnikiem wiążącym jest spoiwo siarczanowo-wapniowe (gipsowe).
Spoiwo siarczanowo-wapniowe może być stosowane jako dodatkowe spoiwo razem z wapnem powietrznym. Jeżeli wapno powietrzne jest podstawowym aktywnym środkiem wiążącym, zaprawa tynkarska zostaje objęta zakresem niniejszej normy. Jeżeli spoiwo siarczanowo-wapniowe jest podstawowym aktywnym środkiem wiążącym, zaprawa zostaje objęta normą EN 13279. klasyfikacja jest przeprowadzana przez producenta zaprawy.
Zaprawy o specjalnych właściwościach dotyczących odporności na ogień i izolacyjności akustycznej, zaprawy przeznaczone do napraw struktury konstrukcji i wykończenia powierzchni elementów budowlanych takich jak materiały do gładzenia lub wyrównywania, farby, powłoki, organiczne cienkowarstwowe tynki i elementy prefabrykowane (np. okładziny tynkowe) nie są objęte niniejszą normą.
Niniejsza norma obejmuje zaprawy tynkarskie zdefiniowane w odpowiednim rozdziale normy z wyjątkiem zapraw tynkarskich wytwarzanych na miejscu budowy, jednakże niniejsza norma lub poszczególne części niniejszej normy mogą być stosowane w połączeniu z krajowymi zasadami stosowania i specyfikacjami technicznymi również do zapraw wytwarzanych na miejscu budowy [21].

Wymagania dotyczące zapraw do murów cz.II

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 17:45:51 +0000

Zaprawy do konstrukcji murowych Wymagania Część 2: Zaprawy murarskie.
Norma określa wymogi stawiane zaprawom murarskim stosowanym jako spoiny poziome i pionowe (poprzeczne i wzdłużne) wykonywane w czasie murowania i podczas spoinowania murów już istniejących (wypełnianie i wygładzanie spoin murów licowych), w zakresie tynkowanych i nie tynkowanych ścian nośnych i działowych w obiektach budowlanych i inżynieryjnych.
Przy opracowywaniu normy dotyczącej zastosowania produktu uwzględnia się tylko jego właściwości. Proces produkcyjny uwzględnia się tylko wtedy, jeśli jest to konieczne do opisania właściwości produktu.
W przypadku zapraw świeżych niezwiązanych poniższa norma określa wartości następujących właściwości: żywotność, zawartość chlorków, stopień napowietrzenia i gęstość; dla zapraw związanych wytrzymałość na ściskanie, wytrzymałość na odrywanie, trwałość, ochrona cieplna oraz czas korekty (dla zapraw cienkowarstwowych) oraz ciężar objętościowy.
Wszystkie właściwości określa się na podstawie procedur badawczych, opisanych w odrębnych normach europejskich.
Wartości te stanowią podstawę oceny zgodności produktu z poniższą norma europejską.
Wymagania dotyczące oznakowania produktów objętych niniejszą normą są również zawarte w tym dokumencie.
Norma ta dotyczy zapraw murarskich zgodnie z ustępem 3, za wyjątkiem zapraw sporządzanych na budowie.
Norma ta lub jej części wraz z krajowymi przepisami wykonawczymi i normami mogą być zastosowane do zapraw sporządzanych na budowie [22].
Ogólna koncepcja i układ norm
Każda z dwu norm z serii EN 988 rozpoczyna się od krótkiego wprowadzenia, przedstawienia zakresu niniejszej normy i powołań normatywnych. Są to publikacje, których ustalenia zawarte są w niniejszej normie i na które norma ta się powołuje, ponieważ m.in. wszystkie właściwości określa się na podstawie procedur badawczych, opisanych w odrębnych normach europejskich. Kolejne części to: definicje, terminy i skróty oraz wymagania stawiane zaprawom świeżym i stwardniałym.

Zasadnicze zmiany i Normy wykonawcze do zapraw

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 17:45:25 +0000

Zasadnicze zmiany – Koncepcja normy jest ukierunkowana przede wszystkim na producenta
Ponadto oprócz wyżej wymienionych punktów dużą część norm zajmują postanowienia istotne dla producenta. Są to m.in. informacje dotyczące znakowania i etykietowania umieszczanego na opakowaniu produktu. Normy kolejno wyszczególniają jakie informacje dotyczące produktu powinny widnieć na opakowaniu, w dokumencie dostawy lub karcie danych dotyczących producenta lub w innej informacji dołączonej do wyrobu. Wśród nich znajdują się dane takie jak np. numer, tytuł oraz data wydania normy, nazwa producenta, nazwa wyrobu, odpowiedni kod i data produkcji.
Nowe europejskie normy przewidują również jakie badania powinny być przeprowadzone nad produktami zarówno dla zapraw świeżych jak i stwardniałych i jakie wymagania powinny one spełniać.
Istotny dla producenta zakres normy dotyczy oceny zgodności produktu. Producent (lub jego przedstawiciel) bowiem powinien wykazać zgodność swojego wyrobu z wymaganiami normy, które szczegółowo opisane są w rozdziale „Ocena zgodności”. Rozdział ten w kolejnych podpunktach informuje :

Jakie powinny zostać przeprowadzone badania wstępne nowego typu produktu,
Jak powinna wyglądać zakładowa kontrola produkcji i procesu produkcyjnego,
Jakie należy przeprowadzić badania gotowego wyrobu.

Normy te przewidują również stosowanie alternatywnych metod badań w stosunku do metod referencyjnych wymienionych w normach za wyjątkiem badań wstępnych i przypadków spornych. Niemniej jednak metody te powinny spełniać niżej wymienione warunki:

zostanie wykazana zależność między wynikami badania referencyjnego a wynikami badania alternatywnego,
dostępna jest informacja, na podstawie której zależność ta została ustalona.

Normy wykonawcze do zapraw
Drugą grupę norm dotyczących zapraw stanowi dwadzieścia norm wykonawczych z serii PN-EN 1015. W odróżnieniu od poprzednio obowiązującej polskiej normy PN-85/B-04500 „Zaprawy budowlane. Badania cech fizycznych i wytrzymałościowych”, która zawierała opisy wszystkich badań wykonywanych na zaprawach świeżych jak i stwardniałych wraz z opisem wymagań przy pobieraniu próbek do badań, nowe normy mają odmienny układ. Każdemu badaniu poświęcona jest osobna norma z serii PN-EN 1015. Znajdziemy w nich szczegółowe opisy i informacje dotyczące:

urządzeń badawczych,
pobierania, przygotowywania i przechowywania próbek do badań,
przeprowadzania badań,
obliczeń i przedstawiania wyników,
wymagań stawianym sprawozdaniom z badań,
dodatkowo rysunki z opisami podstawowych urządzeń.

Podstawową różnicę między badaniami wykonywanymi na zaprawach określonymi w nowej i starej normie stanowi badanie na zaprawach świeżych dotyczące oznaczania konsystencji.

Definicja, czynniki wpływające na konsystencję i zmiany w metodach oznaczania

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 17:45:05 +0000

Definicja i czynniki wpływające na konsystencję
Konsystencja świeżej zaprawy oznacza stopień jej ciekłości, który zależy w ogólności od spójności i sił tarcia wewnętrznego, jakie występują między cząstkami składników stałych. Siły te będą największe w przypadku mieszaniny suchych ziarn kruszywa i cementu. Po dodaniu do takiej mieszaniny wody (zaczynu), siły te ulegają zmniejszeniu, gdyż ziarna kruszywa i cementu zostaną nią powleczone. Na tym etapie wodę traktować można jako składnik odgrywający rolę czynnika „smarującego”. Im więcej będzie wody w mieszance tym siły te będą mniejsze, a więc mieszanka będzie bardziej ciekła [28].
Istotne jest aby ilość wody dostarczona do układu była optymalna. W przypadku gdy ilość wody dodana do układu jest zbyt wysoka obserwuje się, że konsystencja mieszanki jest zbyt rzadka, układ nie jest homogeniczny, występuje separacja wody. Nadmierna ilość wody powoduje, że po stwardnieniu zaprawy obserwuje się zbyt wysoki skurcz, zbyt niską wytrzymałość na ściskanie, powstawanie spękań oraz obniżoną odporność na działanie wody. W przypadku gdy ilość wody dodana do układu jest za mała obserwuje się zbyt szybkie wysychanie układu poprzez jej odparowywanie, skrócony czas otwarty mieszanki, obniżenie przyczepności szczególnie przy stosowaniu zaprawy w cienkich warstwach, zbyt gęstą konsystencję mieszanki oraz złe właściwości robocze [31].
Ponadto na konsystencję wpływ maja takie czynniki jak: sposób mieszania, a dokładniej prędkość obrotowa mieszadła, jak również użycie odpowiednich dodatków lub domieszek pozwalających na otrzymanie danej konsystencji przy zmniejszonej ilości wody.
Podstawowe zmiany w metodach określania konsystencji
Badanie konsystencji zaprawy jest ważne z racji tego, że różne jest zastosowanie zapraw o określonej konsystencji i marce.
Korzystając z tablicy zawartej w starej normie PN-90/B-14501 „Zaprawy budowlane zwykłe” możemy odczytać jaką konsystencję i markę powinna mieć zaprawa danego rodzaju do wykonania planowanych, określonych robót. Nowe normy nie zawierają już takiego opracowania, jednak dane te mogą mieć charakter informacyjny, co może być przydatne przy opracowywaniu składu zaprawy.
Nowa norma zawiera podobnie jak poprzednio obowiązująca dwie metody badania konsystencji świeżej zaprawy. Wycofana została jednak metoda badania za pomocą opadu stożka pomiarowego na rzecz metody opartej na pomiarze wykonywanym penetrometrem. Metoda badania za pomocą stolika rozpływu jest nadal aktualna.
Przy wykonywaniu oznaczenia konsystencji stosuje się trzy nowe normy z serii 1015. Są to odpowiednio:

PN-EN 1015-2 „Pobieranie i przygotowanie próbek zapraw do badań.”
PN-EN 1015-3 „Określenie konsystencji świeżej zaprawy(za pomocą stolika rozpływu).”
PN-EN 1015-4 „Określenie konsystencji świeżej zaprawy (za pomocą penetrometru)”.

Zastąpienie badania konsystencji przy użyciu stożka opadowego nową metodą pomiaru sprawia trudności m.in. w korzystaniu z tablic, których dane oparte są jeszcze na wynikach podawanych wg starej metody. Problemy te spowodowane są tym, że nie zostały wyprowadzone zależności pomiędzy wynikami badań konsystencji uzyskanymi metodami badawczymi stosowanymi w poprzednio i obecnie obowiązujących normach.

Definicja normy i wstęp do historii norm europejskich

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 17:44:38 +0000

Definicja normy zawarta w PN-EN 45020:2000 brzmi następująco: „Dokument przyjęty na zasadzie konsensu i zatwierdzony przez upoważnioną jednostkę organizacyjną, ustalający – do powszechnego i wielokrotnego stosowania – zasady, wytyczne lub charakterystyki odnoszące się do różnych rodzajów działalności lub ich wyników i zmierzający do uzyskania optymalnego stopnia uporządkowania w określonym zakresie. Zaleca się, aby normy były oparte na osiągnięciach zarówno nauki, techniki, jak i praktyki oraz miały na celu uzyskanie optymalnych korzyści społecznych.”[36].
Norma jest rezultatem wspólnej pracy, w którą zaangażowane są organizacje normalizacyjne, producenci, użytkownicy, instytucje badawcze oraz konsumenci. Jej celem jest zapewnienie, że produkty lub usługi nadają się do celu, do którego zostały przeznaczone, są porównywalne i kompatybilne. Normy są podsumowaniem najlepszych praktyk. Ich tworzenie wypływa z doświadczenia zainteresowanych stron i pisane są jako odpowiedź na wymogi społeczeństwa i technologii [40].
Inżynierowie i projektanci stosują powszechnie normy przygotowując swoje projekty. Normy używane są w kontraktach, w procesach kontroli stosowanych na potrzeby własne producentów, jak też do oceny przez stronę trzecią. Są one pomocne w podjęciu decyzji o przyjęciu lub odrzuceniu dostawy, pomagają dokonać oceny zgodności z przyjętymi powszechnie standardami pod kątem ochrony zdrowia, bezpieczeństwa lub ochrony środowiska [41].
Wstęp do historii norm europejskich
Przez pierwsze ćwierćwiecze Wspólnot Europejskich działała zasada koegzystencji narodowych systemów standardów produkcji i reguł kwalifikowania towaru do obrotu. Był to system podobny do znanego z naszej własnej dotychczasowej praktyki, oparty na szczegółowych normach i przepisach technicznych tworzonych przez narodowe instytucje normalizacyjne. Różniły się one między poszczególnymi krajami członkowskimi, a ich wzajemne uznawanie było procedurą uciążliwą. Dlatego też taki system podnosił koszty ponoszone przez przedsiębiorstwa i stwarzał bariery w stosunkach gospodarczych między krajami członkowskimi.

Historia norm europejskich

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 17:44:16 +0000

Punktem zwrotnym stało się słynne orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości z 1979 r. w sprawie znanej jako Cassis de Dijon. Uznano tam, iż produkt wytworzony i raz wprowadzony na rynek zgodnie z prawem jednego z krajów WE winien w zasadzie być dopuszczony na rynek każdego innego kraju członkowskiego. Uzupełnieniem wspomnianego orzeczenia stała się dyrektywa 83/189 w sprawie obligatoryjnej procedury notyfikowania informacji o normach i przepisach technicznych.Określono tam główne linie polityki wspólnotowej i współpracy państw członkowskich w tej dziedzinie. Administrowanie wspólnotowymi procedurami standaryzacyjnymi powierzono trzem instytucjom: Europejskiemu Komitetowi Standaryzacji (CEN), Europejskiemu Komitetowi Standaryzacji Elektrotechnicznej (CENELEC) oraz Europejskiemu Instytutowi Norm Telekomunikacyjnych (ETSI). Nie posiadają one jednak wyłączności w zakresie opracowywania norm. Te ostatnie mogą być bowiem tworzone także przez inne instytucje normalizacyjne wskazane przez Komisję Europejską i zaopatrzone przez nią w odpowiednie wytyczne. W takim jednak przypadku opracowane tam rozwiązania winny uzyskać aprobatę CEN lub CENELEC lub obu tych instytucji łącznie, stosownie do przedmiotu dyrektywy. W ramach tych procedur Komisja Europejska – po konsultacjach z wspólnotowym Komitetem Norm i Przepisów Technicznych – udziela mandatu wymienionym wyżej instytucjom normalizacyjnym do opracowania normy europejskiej dla potrzeb UE, ze zwróceniem szczególnej uwagi na zasadnicze wymagania bezpieczeństwa stawiane takiej normie.
Unijne przepisy techniczne podlegają nieustannej ewolucji, wynikającej z ich kluczowego znaczenia dla obrotu towarowego. O skali problemu świadczy fakt, iż w ostatnich latach łączna liczba nowych inicjatyw normalizacyjnych podejmowanych corocznie przez indywidualne kraje Unii oscyluje wokół 1.600, a niewiele mniejsza jest ilość prac inicjowanych na szczeblu międzynarodowym. Szczególnie aktywne są w tej dziedzinie Francja i Niemcy. Relatywnie największa ilość notyfikowanych norm przypada na przemysł lotniczy i kosmiczny, a następnie chemię, przetwórstwo żywności i małe narzędzia mechaniczne.
Jedną z istotnych niedawnych zmian jest wprowadzenie w 1998 r. dyrektywy 98/34/EEC. Jej treścią są nowe uregulowania procedur wymiany informacji dotyczących projektów nowych norm technicznych opracowywanych w krajach członkowskich. Dyrektywa ta formalnie zastąpiła dyrektywę 83/189/EEC, która – jak już wyjaśniono – była fundamentem współpracy między członkami ówczesnej EWG w procesie tworzenia systemu oceny zgodności. Przepisy zawarte w akcie 98/34/EEC wpisują się w ten sam cel generalny, natomiast rozwijają, aktualizują, a zwłaszcza upraszczają procedurę przepływu informacji standaryzacyjnych między rządami krajów członkowskich, a kompetentnymi instytucjami UE, w tym zwłaszcza organizacjami normalizacyjnymi [34].